Utrechts nieuwste Indie trots viert release eerste EP in poppodium Ekko – Rik Lebouille

0 31

De Utrechtse band Friars is met gruizige zang, rammelende gitaren en energieke ritmesectie op en top Indie Rock. The Strokes en The Libertines vormen voor de band overduidelijk een inspiratiebron. In poppodium Ekko viert Friars de release van haar eerste EP, het resultaat van pakweg een jaar optreden en songs smeden. Het wordt uiteindelijk een feest, maar niet zonder hort en stoot.

De zaal is goed gevuld, de temperatuur inmiddels flink gestegen (Ekko is nog niet volledig over op LED-verlichting) als de band met enthousiasme wordt ontvangen. Vanuit het overwegend jonge publiek klinkt, doelend op frontman Jasper Demollin ‘Wat is ie lekkuhr!’. De zanger, zich bewust van de plaagstoot, moet glimlachen. Qua looks (streepjes t-shirts, spijker jack zonder mouwen, vette haren en baardjes) en backline (Ludwig, Fender en Vox) kan Friars zo door naar de DWDD studio.

Als drummer Bryan Hokkeling vervolgens opener Home ferm inzet, gaat het echter mis. Jaspers gitaar functioneert niet en het euvel wordt met de nodige stress in etappes verholpen. Ook als tijdens het gevoelige Wait for you – kort daarvoor opgedragen aan een onlangs overleden vrijwilliger van Ekko – Jaspers gitaar knettervals staat, moet het nummer tweemaal opnieuw ingezet worden.

Gitarist Daan Scherpenzeel laat zich, net als de rest van de band, niet afleiden door de missers van zijn frontman. Met heerlijke gitaarloopjes en ‘wooh ooh ooh’s’ tijdens de refreinen geeft hij de nummers een melodieuze boost.

De vier songs op de EP komen zonder uitzondering langs. Het zijn aanstekelijke hoogtepunten gedurende de show. Hard Time had niet misstaan op een album van The Strokes. Eerste single Chemistry bevat behalve een pakkende melodie een niet al te diepgravend refrein ‘Do you feel the chemistry, love’s all around me. I feel the chemistry, throw your arms around me’. Het is een terugkerend patroon in de teksten van Jasper die niet veel verder komen dan liefde, vriendschap en volwassen worden en het daarmee gepaard gaande gemis aan onbevangen feesten (en ‘tongen!’ zo vult het publiek aan).

Met de nodige veerkracht en vooral een grote gunfactor weet Friars uiteindelijk het vergevingsgezinde en gewillige publiek in te pakken. De originaliteitsprijs hoeft vanavond niet uit de verpakking, maar een feestje bouwen is aan Friars besteed.

Helmut Boeijen

View all contributions by Helmut Boeijen

Reageren op dit artikel?

You must be logged in to post a comment.