Reportage Eline Huisman

0 52

Van toegewijd hobbyisme naar the real deal. Verslaggeefster Eline Huisman sprak met de Utrechtse band Eyes on the Sun en aanschouwde het creatieve proces onder een groep jonge ambitieuze studenten; vanaf de vertrouwde sessies in de oefenkelder aan de Utrechtse Oudegracht tot op het podium in Nijmegen.

Vrijdagmiddag 6 mei, 12.40 uur.
Locatie: Oefenstudio Smeebrug, Oudegracht 306, Utrecht.
Temperatuur: bloody hot.

Het is weer zover. Om 12.30 zou ik met de mannen van Eyes On The Sun meeten, om hen tijdens een van de repetities bij te wonen. Maar ik kan nummer 306 nergens vinden, ook al geeft Google Maps aan dat ik mijn bestemming toch echt heb bereikt. De kelders pal onder mijn neus staan in de stijgers voor restauratiewerk. Ik ben ervan overtuigd dat het hier niet kan zijn, maar besluit om toch maar even te bellen. Niet veel later zie ik gitarist Laurens Bartels (24) op datzelfde terras beneden aan het water tevoorschijn komen. Dus toch. Laurens verontschuldigt: “Sorry, ik had dus geen bereik in de kelder. Maar welkom!”

Eenmaal binnen ontmoet ik zanger en gitarist Tom Jimkes (23) en drummer Jart Ligterink (19). De deur wordt direct gesloten om geluidsoverlast bij terrasgangers in de omgeving te voorkomen. Het contrast tussen de donkere, gure kelder met de warme zomerlucht die ik zojuist achter me heb gelaten kan haast niet groter zijn. De ventilator draait op volle toeren en ik heb meteen spijt dat ik oververhit in een impulsieve bui mijn jas aan het andere uiteinde van de kamer heb geslingerd. Om de sessie niet langer te vertragen, pak ik snel een kruk om op de achtergrond te verdwijnen. Voor zover dat mogelijk is althans; de oefenruimte is niet bepaald groot, maar prima voor een groep van 4 man. Tom vraagt of ik oordoppen mee heb genomen. Die blijken zeker nodig, want zodra de band begint te spelen wordt de kelder gevuld met een bombastisch geluid waardoor ik direct naar mijn oren grijp om de doppen nog even goed aan te drukken. Toch is de sound die ik vandaag aanschouw volgens de mannen niet naar behoren, want ze missen bassist Tim Visser (21). Die is op dat moment nog op vakantie in Zweden, (“de lucky bastard”). Direct naast Tom staat Laurens met zijn gitaar. Het verschil mag duidelijk wezen. Waar Tom een rood bohemienne sjaaltje om zijn gitaar heeft geknoopt en met zijn gevoelige bluesy stem een duidelijke jaren ’60 vibe uitstraalt, is het Laurens die de overall sound een modernere klank geeft, getuige de vele elektronische ‘speeltjes’ die voor zijn neus liggen. Drummer Jart lijkt met zijn wijze van spelen eveneens een modern geluid te ambiëren. Ook als ik het de bandleden zelf vraag, wordt dit muzikale en karakteristieke verschil in eigen woorden bevestigd.

Na de oefensessie spreek ik nog even met Jart en Laurens op het terras buiten.
Laurens licht toe: “Wat gitaarwerk betreft doe ik zelf heel erg Britse dingen. Tom heeft dat totaal niet. Het is wel grappig hoe dat dan toch mengt.” Jart vervolgt: “We hebben ook echt een eigen sound. Deze combinatie ben ik verder eigenlijk nergens tegengekomen.”Jart studeert sociologie aan de Universiteit van Utrecht, maar nuanceert direct met een grijns: “Maar ik ben toch de grootste tijd dronken.” Hij vertelt dat hij al een tijd op zoek was naar een band met dezelfde muzikale ambities. Jart: “Ik heb een tijdje met verschillende bandjes mee gedrumd. Maar bij Laurens dacht ik meteen: Ja! Daar was ik nou naar op zoek. Wij komen muzikaal enorm overeen.” Jart en Laurens vertellen dat ze vooral bezig zijn geweest met de progressie van eigen muziek. De focus ligt dan ook vooral op het uitbrengen en performen van eigen werk aan luisteraars. Willen ze voor dat publiek dan niet een (herkenbaar) covertje spelen, al is het maar voor de promotie?
Jart: “Bij het beslissen over mogelijke covers komt duidelijk naar voren hoe verschillend we eigenlijk zijn. Maar wat ook zo is: Tom heeft zo veel creatieve ideeën gehad, dat we helemaal niet zo met covers bezig zijn geweest. Als je goede eigen nummers kunt schrijven, is dat veel verleidelijker.”
Laurens vult aan: “Tom heeft meestal wel de lead in het creatieve proces. Hij komt iedere week weer met ideetjes en wij vullen dat aan. Dan blijf je steeds bezig met eigen materiaal. We zijn zo nooit inspiratieloos.” Volgens Laurens zijn er drie geschikte nummers die zo op de EP zouden kunnen: ‘”Room Full of Dresses’ is een van de meest poppy nummers die we hebben. ‘Walking Away Sober’ heeft lekker veel delay. En ‘Fine By Me’ is ook heel catchy en een beetje Bloc Party-achtig vanwege de blikkerige gitaar.” Ik ben benieuwd of deze nummers het publiek ook live weten in te pakken.

Donderdagavond 12 mei, 19.30 uur.
Locatie: Restaurant Mr. Jacks en café Dollars, Nijmegen

Om een beter en volledig beeld te krijgen van hoe het dan wel hoort te klinken, zoek ik de band opnieuw op in Mr. Jacks, een lichtelijk achenebbisj Grieks-Italiaans restaurantje dat bij de mannen toch wel wat grappen over het interieur uitlokt. Nu Tim weer terug van vakantie is bereidt de band zich langzaam voor op een optreden later die avond in Dollars, een alternatief rockcafé in Nijmegen. Goede vriend (“en tevens onze huisfotograaf”) Frank Freriks zit ook aan tafel. Er resteert slechts een krap uurtje voor het optreden, maar de mannen zijn de rust zelve. Er ontstaat een discussie over de vraag of de muziek van de band nu wel of niet onder “arena-rock” te plaatsen valt. Jart: “Ik vind het sowieso kut om genres te noemen.” Laurens: “Het is wel bombastisch, met veel effecten, dus in die zin..” Jart een beetje spottend: “Ik zou onze sound wel eclectisch noemen ofzo.” Tom: “Laten we het breed houden. Alternative klinkt perfect, toch?” Als ze dan toch een gezamenlijke invloed moeten noemen, komen ze uiteindelijk uit bij Muse. Maar de verschillen blijven op alle vlakken aanwezig. Tom zich laat zich inspireren door blues (“en ik ben toch ook wel een beetje zweverig”). Daarnaast is hij verantwoordelijk voor de poëtische lyrics. Laurens legt uit: “Het neigt heel erg naar twee kampen. Enerzijds kunnen we heel melancholisch zijn, maar het is ook bij vlagen heel opzwepend.” Tim heeft voorheen naar eigen zeggen in een hiphopband gespeeld, waar hij totaal andere muziek speelde: “Meer hip hop dus en jazzy shit. Ik speelde daar veel kwinten en octaven, maar daar kon ik me niet in vinden.” Hij kwam bij Eyes on the Sun terecht via een advertentie op Facebook. Laurens wendt zich tot Tim: “Jij bracht de band ook een stukje theorie mee.” Voor zijn tijd met deze formatie heeft Laurens nog in diverse coverbands gespeeld, totdat het moment kwam dat hij toe was aan het performen van een eigen repertoire. Laurens heeft wel moeite met het combineren van zijn studentenleven en wat dat betekent voor de band, maar hij is heel toegewijd; iedere week reist hij helemaal vanuit Nijmegen om met de band te oefenen.” Frank, die scherp meeluistert met het interview, vraagt wat de concrete doelen voor het komende jaar zijn. Jart: “We zijn nu bezig om een EP met drie nummers uit te brengen.” Die moet zo snel mogelijk afgerond worden. Tim wil met de band volgend jaar op z’n minst aan Popronde hebben meegedaan. Ik vraag ze of ze hun muziek op enige wijze radiovriendelijk proberen te maken. Daar zijn ze niet bewust mee bezig, maar volgens Laurens zijn de nummers wel aanstekelijk op een spontane manier. Jart heeft geen problemen met de 1 minuut-constructie van De Wereld Draait Door, al vinden ze allemaal wel dat het programma er prima twee minuutjes aan kan plakken. Laurens met een grijns: “Als Marc Marie gewoon 2 minuten minder miept en Prem wat minder lang boos doet.. Dat scheelt al.”

Vanavond is pas het tweede optreden van Eyes on the Sun ooit, maar daar is weinig van te merken. De heren staan met volle overtuiging op het podium en weten daarmee een vertrouwde sfeer te creëren in het café. Ook weten ze het publiek achter zich te krijgen; de nummers die volgens Laurens zo aanstekelijk waren, zorgen inderdaad voor de wenselijke goedkeurende hoofden bij de toeschouwers. Aanstekelijke rifjes doen het altijd goed. Prettig is dat ook de baspartij en drums allesbehalve oppervlakkig zijn, iets dat Tim en Jart dan ook graag willen voorkomen. De overige nummers van de setlist worden die avond door het vrij alternatieve publiek eveneens zichtbaar gewaardeerd. Voorafgaand aan het optreden vroeg Tom zich nog af of het wel wenselijk is om een lange solo op gitaar te laten horen. Een blik in het publiek vanavond tijdens het nummer ‘Walking Away Sober’ vertoont niets anders dan enorme waardering. Het zijn bij uitstek deze instrumentale partijen waarbij Tom laat zien dat hij allesbehalve een gemiddelde gitarist is. Zowel uw verslaggeefster als het publiek hadden er absoluut geen problemen mee gehad als die solo nog wat langer had geduurd. Na afloop spreken de mannen nog met een aantal enthousiaste cafégangers. Vanavond was een van de eerste kennismakingen tussen band en publiek die enkel veelbelovend is.

De komende weken staan er voor de band nog diverse optredens gepland, waaronder een concert in Delft op 18 mei met de eveneens Utrechtse band Sailing to Suez en een liefdadigheidsconcert voor Amnesty bij Café Hofman op 6 juni. Het is dan ook voor het eerst dat de band hun muziek aan vrienden presenteert, waar ze erg naar uitkijken.

Helmut Boeijen

View all contributions by Helmut Boeijen

Reageren op dit artikel?

You must be logged in to post a comment.