Eline Huisman interviewt Wende Snijders

0 69

“Is dit je allereerste interview óóit? Dus ik mag je ontmaagden, cool!”. Zo luidde Wende Snijders het journalistiek debuut van deze interviewster in. Resultaat: een dynamisch gesprek over (kinderlijke) intuïtie, George Martin en vervlogen tijden.

Allereerst een wellicht toepasselijke quote. David Bowie zei ooit: “All art is unstable.” Geldt dat ook voor jou?
“Ik hou vooral van verhalen vertellen. Daarom ben ik niet per se genre-gebonden. Genres gebruik ik als compositorisch middel om die verhalen voor het voetlicht te krijgen. Voor mij voelt dat dan wel als een geheel. Die middelen kunnen van alles zijn.”

Daar zijn geen regels voor?
“Die zijn er wel. Wanneer ik iets voor jou zing, hoop ik dat jij iets weerspiegelt ziet dat over jou gaat.”

Daag je jouw publiek uit met die verschillende genres mee te gaan?
“Ik word gelukkig als ik mijn intuïtie en nieuwsgierigheid achterna ga. Dat levert een bepaalde reis op en dat heeft een consequentie voor wat het publiek daarvan vindt. Maar dat vind ik helemaal niet erg. Als ik daarmee kan leven en het me enthousiasmeert, dan is dat voor mij de beste manier om op een podium te staan.”

Je gaf in het verleden aan dat je graag inspiratie put uit diverse TED Talks. Dat doet me denken aan een filmpje over kinderen en hoe anders zij de wereld intuïtief benaderen. Een kind wil nog zo graag en veel, volwassenen raken dat gevoel soms kwijt. Denk je daar nog wel eens aan?
“Heel vaak. Ik denk dat dát het belangrijkste is voor mij. Maar ik raak het ook wel kwijt helaas, dus sta ik er van tijd tot tijd ook wel even bij stil. Waarom? Omdat het de meeste energie, spontaniteit, creativiteit en authenticiteit oplevert. Ik doe dit nu professioneel. Natuurlijk wil ik er succes mee, dat veel mensen het tof vinden. Maar al die verwachtingen kunnen gemakkelijk in teleurstellingen veranderen. Zeker als je lang in het vak zit. Ik kijk wel eens naar mijn nichtje. Zij heeft helemaal nergens last van. Die zit gewoon lekker te kloten. Dat is een hele fijne manier om je tijd te vullen.”

Zorgt dat er voor dat je ook probeert om je grenzen te verleggen? Zoals je bijvoorbeeld vorig jaar je filmdebuut (in Zurich van Sacha Polak) hebt gemaakt?
“Ja, maar ik weet alleen niet of dát je grenzen verlegt. Daar moet een soort spontaniteit in zitten. Eigenlijk is het ook wel een beetje onnatuurlijk hoor. Ik kan echt voelen waar ik bang voor ben. Dan heb ik juist de neiging om daar naar toe te rennen. De nieuwsgierigheid wint dan van de angst. Maar ik ben niet zo roekeloos. Bungeejumpen bijvoorbeeld of iets met naalden doen is voor mij niet perse grenzen verleggen. Wel met een orkest werken bijvoorbeeld, als je daar dan elektronica aan toevoegt. Of het zingen van Franse chansons. Dan zijn er altijd mensen die zeggen: je bent knettergek dat je dit doet, niemand zal naar je willen luisteren. Eigenlijk is het ook wel spannend ofzo..”

De onlangs overleden George Martin kon ook zo experimenteren met muziek en met mooie verrassingen komen.
Glimlacht: “Jaa..”
Vervolgt serieus: “Weet je, het ding is ook: als er een absoluut geloof is in die intuïtie, dan komt daar iets uit wat we van tevoren niet hadden kunnen bedenken. Daar gaat het nou juist om. Dat zie je veel bij muziek en theater. Tegenwoordig wordt er veel van tevoren ingecalculeerd omdat het ook wel een business is. Maar om creativiteit te kunnen waarborgen vind ik het belangrijk om dat te vermijden.”

Dat vertrouwen hebben is dus eigenlijk essentieel.
“Je moet de juiste mensen om je heen hebben. Die zijn natuurlijk ook bang. Maar je moet juist mensen hebben die zeggen: wauw, cool! Dat heeft niet alleen met muziek te maken. Wat je ook doet, elke keuze die je maakt, daar heb je een goede kring van support bij nodig. Geen angstige mensen.”

Wende vraagt naar mijn persoonlijke affiniteiten.
Dat zijn radio en live muziek.
“We hebben wel vaandeldragers nodig die live muziek brengen. Op tv helemaal en ook bij radio is het schaars. Zonde, weet je wel. Vroeger was dat zo tof. In de tijd van Ella Fitzgerald en Dinah Washington die aan de lopende band van het ene station naar het andere station gingen.”

Over nostalgie gesproken: houd je van vinyl?
“Dat nostalgische, daar ben ik niet zo van. Maar de concentratie bij het luisteren van platen vind ik heel leuk. Die beperking vind ik heel interessant. Ook als concept vind ik vinyl een artistiek interessant ding. Het art work dat je ervoor kunt maken vind ik extreem cool. Op de een of andere manier wordt het dan groter.”

Ik moet helaas afronden. Maar die aandacht voor art work is misschien soms ver te zoeken.
“Zo zonde! Daarom vind ik shows maken te gek. Daar komt veel vormgeving bij kijken. Ik merk dat ik de laatste tijd meer bladen ga lezen. Dat is echt tastbaar.”

Helmut Boeijen

View all contributions by Helmut Boeijen

Reageren op dit artikel?

You must be logged in to post a comment.