“Het is allemaal zo leuk om te doen” – Tanja de Graaf interviewt Wende Snijders

0 68

Zangeres, performer, gewaardeerd met nominaties, goud, platina en prijzen en nu ook actrice: Wende Snijders. Waar haalt zij haar inspiratie vandaan? Wende maakt het zichzelf niet gemakkelijk. Zo is zij niet. Geen lichtzinnige stappen, maar eerder keuzes in haar opmerkelijke carrière waaraan filosofische gedachten en afwegingen ten grondslag liggen. Althans, zo staat zij bekend.

Kordaat haalt zij het plakboek uit haar tas en openhartig toont zij de inhoud. Met plaatjes geknipt uit bladen, geplastificeerd, legt zij haar gedachten, herinneringen en bijzondere gebeurtenissen vast. Niets van gelaagdheid of diepere gedachten zitten er achter: “Ik ben een nerd. Het is gewoon leuk om te doen. Een beetje knippen”, aldus Wende. “Het maken van liedjes is een ongrijpbaar proces. Voor mij werkt beeld heel goed en helpt mij om tot inzichten te komen, tot inspiratie. Daarom schilder ik ook, zonder pretenties, en loop ik regelmatig met mijn fototoestel door de stad.”

Wende Snijders, 37 jaar begon haar carrière in 2004 kort na haar afstuderen aan de Amsterdams Theater School, met een platina debuutalbum. Ze zit op een grote, bruine leren bank. Met haar zwarte kleding valt ze bijna weg in de schemerige ruimte.

Het is laat op de avond. Om haar toch nog te verleiden tot verrassende antwoorden, leg ik haar foto’s voor die een moment in haar creatieve loopbaan markeren, te beginnen met Kate Bush. “Ach ja. Kate Bush heeft mij als eerste geïnspireerd. Zij betoverde mij met het lied The Man With The Child In Hes Eyes. Zij heeft mij geleerd een verhaal te vertellen met een totale performance van muziek, dans en kostuums. Dat was toen, maar ook vandaag zijn er artiesten die dat doen tijdens een optreden zoals Stromae en Savages. Daar hou ik van.”

Bij het zien van de foto van Charles Aznavour: “Ik houd zo van zijn stem! Het chanson vind ik fantastisch, maar is best wel een moeilijk genre.” Ze spreekt nadrukkelijke tegen dat het chanson of Aznavour haar inspireert: “Ik interpreteer! Jacques Brel zong Ne Me Quitte Pas op de manier die hoorde bij zijn tijd. Wij leven nu. Ik gebruik zijn woorden en vertaal het chanson naar vandaag, zoals Ivo van Hoven Shakespeare transformeert tot een hedendaags theaterstuk dat gaat over macht, eenzaamheid, liefde zoals we dat nu kennen.”
“David Bowie heb ik veel te laat ontdekt. Ik trad op bij de opening van de tentoonstelling over zijn leven en heb daardoor veel naar hem geluisterd. Wat moest ik kiezen uit zijn omvangrijke oeuvre?” Wende refereert aan het begin van het gesprek: “Ook Bowie inspireert mij als totaalkunstenaar, maar ik wil hem niet nadoen. Dat is van hem. Ik stel mij daardoor wel de vragen: wat vind ik mooi in het brede scala van kunst? Iemand als Bowie zet een deur in mijn hoofd open en geeft mij toestemming dat ik het ook zo mag doen.” Na een korte stilte: “Maar dat is ook heel spannend.”

Eenmalig heeft Wende met rapper/zanger Typhoon in Carré gestaan. Zij al ruim 10 jaar in het vak; hij het afgelopen jaar zeer succesvol met zijn album Lobi da Basi. “Wat doet het werken met Typhoon met jou? Hij is zo veel jonger en staat aan het begin van zijn carrière.” Haar gezicht gaat stralen bij het zien van zijn foto en veelzeggend zegt ze: “He is the brother from my other mother.”
“Hij heeft mij zo veel geleerd. Ik hou van hem, omdat hij mij uitdaagt. Ik ben best een controlfreak. Hij leert mij om los te laten, maar ook meer binnen te laten komen. Dat moet ik oefenen en vind ik heel erg eng, maar het levert veel liefde en plezier op.”
Struikelend over haar woorden en giechelend vertelt ze over de waardering die zij en Maarten, haar vaste gitarist, tijdens de repetitie kregen voor een nummer dat ze speelden. “Het ging maar door. Hoe mooi ze het vonden en goed verteld enzovoort. Na afloop zeiden Maarten en ik tegen elkaar dat we het fijn vinden om met elkaar te werken. Dat weten we wel van elkaar, maar zeggen het nooit. Dat brengt Typhoon te weeg. Bij mij als mens. Mooi.”

Ze lacht bij het zien van de foto waarop zij staat te schilderen. Ze aarzelt bij de opmerking dat zij ook inspiratie uit zichzelf haalt, eventueel via het schilderen. “Het is leuk om te doen, net als de plakboeken. Maar het klopt. Soms stokt de inspiratie, maar wil ik in de creatieve zone blijven. Dan ga ik schilderen en ontstaat er een dialoog en dan kan ik weer verder met het schrijven.”
Aan het eind van het gesprek zegt ze dat ze het allemaal zo leuk vindt om te doen. Met deze relativering laat zij een veelzijdig beeld achter over wie Wende Snijders is.

Helmut Boeijen

View all contributions by Helmut Boeijen

Reageren op dit artikel?

You must be logged in to post a comment.