De vele gezichten van Tim Knol – Hessel Kokke interviewt Tim Knol

0 67

Het gros van de mensen zullen Tim Knol kennen als de sympathieke singer-songwriter die met zijn band de grotere poppodia en festivals langsgaat en regelmatig aanschuift bij DWDD. Minder mensen zullen weten dat Tim Knol ook een fervent verzamelaar is van gitaren, zijn eigen biermerk heeft (Wiggle) en frontman van de punkband The Miseries.

– Op je site staat naast muzikant ook fotograaf vermeld. Hoe is dat zo gekomen?

“Ik heb pas sinds een half jaar het zelfvertrouwen om mij daadwerkelijk fotograaf te noemen. Ik doe de laatste tijd veel klusjes voor andere die me daar voor vragen. Ik ben nu wel klaar voor een volgende stap, en dan mag je jezelf wel fotograaf noemen, vind ik”.

– Heb je meer controle over de output van je fotografie of over je muziek?

“Bij muziek voel ik veel meer controle, omdat ik daar veel meer ervaren in ben. Maar het proces met de band is ook het vertrouwen hebben om de andere muzikanten de vrijheid te geven om zelf hun creativiteit te laten ontplooien. Vooral bij Anne Soldaat (ex-Daryll Ann, vast bandlid en gitarist) moet je niet gaan zeggen welke noten hij moet gaan spelen, dat werkt averechts”.

– Heb je het nodig om naast het werk met een band ook individueel bezig te zijn?

“Ja, dat vind ik wel fijn. Het individualistische karakter van fotografie komt vooral kijken bij straatfotografie. Ik ben laatst in Rome geweest om foto’s te maken, en daar sta ik dan soms 15-20 minuten op een straathoek te wachten totdat ik de juiste persoon heb vastgelegd. Ik vind het heerlijk om dat te doen, verstand op nul en geen rekening te hoeven houden met andere mensen”.

– Heb je ambities om zoals Corbijn, dit door te trekken richting film?

“Nee, dat heb ik niet. Bij film komt zo veel meer kijken, daar heb ik op het moment geen ambitie voor”.

– Als ik naar je muziek luister, bekruipt mij vaak een melancholisch gevoel. Is dat ook iets wat je probeert vast te leggen met je fotografie?

“Ja, ik probeer dat wel door te trekken naar een deel van mijn foto’s. Bijvoorbeeld bij straatfotografie. Bij een portret ben je toch meer afhankelijk van de andere persoon, dan is het meer een momentopname. Voor de albumhoes van mijn laatste CD, ben ik met fotograaf Jens van der Velden, naar Parijs gegaan. Hij krijgt het voor elkaar om een fly on the wall te zijn. Hij is stil en niet continu aanwezig met zijn camera. We gingen biertjes drinken en dan maakte hij zo nu en dan een paar foto’s. Pas bij thuiskomst liet hij me het resultaat zien. De uiteindelijke foto is onbewerkt op de albumhoes gekomen, het licht op dat moment was fantastisch, het was echt een momentopname”.

– Past het uitstapje met The Miseries, naast de fotografie, ook in het willen loslaten van de controle?

“Nee. The Miseries is echt een jongensavontuur, een idee dat is ontstaan in de kroeg. We wilden gewoon met 4 jongens een goed plaatje maken, lol maken, en met een busje de concertzalen afgaan. Wellicht dat we nog een plaatje gaan maken. Maar je moet het wel goed timen. Als ik nu weer een solo plaat zou uitbrengen en dan weer met The Miseries op pad zou gaan, dan zou dat verwarrend zijn”.

– Hoe ver reiken je internationale ambities met The Miseries?

“Ik denk dat de kansen om internationaal iets te betekenen groter zijn met deze band dan met mijn solo werk. Sowieso is het een stuk makkelijker om met zijn vieren een busje te huren en naar het buitenland te gaan, dan met mijn solo werk. Dan moet ik muzikanten inhuren en rekening houden met de verschillende agenda’s. Daarnaast denk ik dat de muziek van The Miseries veel sneller zou aanslaan, dan kan je lekker underground gaan rammen!. Solo zou ik het heel tof vinden om Duitsland en Belgie te touren.”

Helmut Boeijen

View all contributions by Helmut Boeijen

Reageren op dit artikel?

You must be logged in to post a comment.