dannyvera

Danny Vera: rock ’n roll met Zeeuwse nuchterheid

1 824

dannyvera

(Foto: Yuri Saalberg)

Hij ziet er uit als een jonge, rock ’n roll-versie van Frank Zappa. Daarmee is hij een opvallende verschijning in het tv-programma VI-TV: singer / songwriter Danny Vera (35) uit Middelburg, Zeeland. Hij vormt met zijn band al vier jaar het huisorkest van de succesvolle voetbaltalkshow op RTL7. Exposure genoeg dus, maar desondanks kwam het nog niet tot een landelijke doorbraak. Danny is overigens de laatste om daar gefrustreerd over te zijn. “In mijn leven vallen de dingen altijd wel op hun plek.”

Door René Steenbergen

Impulsaankoop
“Ik heb nog nooit zo gelachen om een tweet”, zegt Danny Vera in de RTL-kantine in Hilversum, terwijl hij nog een hap van zijn lasagne neemt. “Nico Dijkshoorn had met Pasen een foto gepost van een heel smerig, kapot knuffelkonijntje. ‘Impulsaankoop’ stond erbij. Nou, dan kom ik niet meer bij!” Diezelfde Nico Dijkshoorn zal vanavond te gast zijn in VI-TV. “Dus dat wordt wel leuk”, zegt Danny, die allesbehalve een zenuwachtige indruk maakt. In de kleedkamer (“Dit is dus wél mooi de kleedkamer van Carlo en Irene, hè?”) speelt hij z’n vingers vast een beetje warm en zijn er uiteraard de nodige poep- en piesgrappen met de band. Het maakt op het eerste gezicht allemaal misschien een wat onverschillige indruk, maar wie beter kijkt ziet dat Danny wel degelijk gefocust is op de live-uitzending van straks. Dat blijkt even later ook tijdens de soundcheck. Als de Dion-hit Runaround Sue maar niet lekker wil lopen ontpopt hij zich duidelijk tot de bandleider en via wat korte, duidelijke instructies komt het uiteindelijk allemaal goed met het liedje.

Muzikaal behang
“Het is natuurlijk geweldig dat ik hier twee keer per week mag spelen voor anderhalf miljoen kijkers, maar laten we het ook niet groter maken dan het is. Ik ben maar muzikaal behang in het geheel.” Het is de nuchtere instelling die hem tekent. “Ik las laatst een interview met Jennifer Lawrence, de hoofdrolspeelster in The Hunger Games. Ze zei daarin dat iedereen in de showbusiness vėėl te serieus is. Ik voel dat net zo. Neem iemand als Van Morrison: ik ben groot fan van hem als muzikant, maar hij straalt geen greintje plezier uit op het podium. Of artiesten die helemaal flippen als er technisch iets misgaat. Ik vind dat juist mooi! Ik trad laatst op in een tent waar de stroom uitviel, toen heb ik gewoon op de rand van het podium akoestisch zitten spelen. Vonden de mensen prachtig!” Nee, je krijgt Danny Vera niet snel gek, zoveel is wel duidelijk. “Ik zat op de Rockacademie, waar we op een gegeven moment een college kregen over podiumpresentatie. Ik zag m’n klasgenoten ijverig aantekeningen maken en de volgende dag kwam ik ze verkleed als Jimi Hendrix tegen. Dat was een teken dat ik daar verkeerd zat. Toen mijn moeder ook nog overleed, had ik er helemaal geen trek meer in. Dus toen ben ik met de opleiding gestopt.”

Onvoorwaardelijke steun van Johan Derksen
Na de Rockacademie zag het er allemaal erg rooskleurig uit voor Danny. Hij kreeg een platencontract bij Universal en de single My Confession werd zelfs nummer 1 in Turkije. Toch bleef het grote succes uit en mede door een reorganisatie werd hij weer gedumpt door het label. “Ik ben daana alles zelf gaan doen. Elke verdiende cent ging meteen weer terug in de muziek. Er kwamen twee albums uit, die vrijwel niks deden. Uiteindelijk ben ik in een alles-of-niets-poging voor mijn grote droom gegaan: een album opnemen in Nashville.” Dat werd Pink Flamingo. Wederom geen groot commercieel succes, maar toch begonnen er ineens dingen te gebeuren. VI-hoofdredacteur en fan van het eerste uur Johan Derksen (“Waarschijnlijk de enige Nederlander die al mijn vier albums heeft!”) regelde de rol van huisband bij VI-TV. Danny kan op de onvoorwaardelijke steun van Derksen rekenen: regelmatig gaat hij in interviews tekeer over het “onrechtvaardige, misdadige feit” dat Danny’s muziek niet op de Nederlandse radio te horen is. Toch is Danny er de man niet naar om zich druk te maken over het uitblijven van een landelijke doorbraak. “In mijn leven vallen dingen altijd wel op hun plek. Na mijn Nashville-avontuur leek het over en uit met mijn carrière. Maar toen kwam VI-TV op mijn pad. Dat is nu mijn werk. Daar kan ik gewoon van leven. Ik maak zulke bijzondere dingen mee. Zo ben ik een grote fan van Chris Isaak. En dan krijg ik een paar jaar geleden gewoon de kans om zijn voorprogramma te doen. Dat hij deze keer naar míj staat te kijken. Bizar. Elvis Presley, ook zo’n held. Ik ging een keer kijken naar een concert van zijn vaste gitarist, James Burton. En nu ben ik een soort van bevriend met hem. Heel apart hoe dingen kunnen lopen.”

Van VI-TV naar 3FM
De live-uitzending van VI-TV wordt, ondanks een haperende in-ear monitor, geroutineerd afgewerkt. Aan het begin en aan het eind van elk blok een kort stukje livemuziek en de anderhalf uur die het programma duurt, is zo voorbij. Na afloop is de studio in een mum van tijd leeg en rookt Danny nog een sigaretje bij de uitgang. “Ja, ik zie dit echt als werk, al is het natuurlijk wel heel leuk werk. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik natuurlijk wel meer voldoening haal uit een cluboptreden van twee uur.”

De avond zit er nog niet op: de volgende stop is de 3FM-studio voor het radioprogramma van Rob Stenders. “Daar ben ik ook weer zo raar ingerold”, vertelt Danny. “Ik was te gast geweest in het programma Ekstra Weekend, dat vóór Stenders wordt uitgezonden. Ik liep nog wat rond in de studio toen bleek dat de artiest die bij Stenders zou optreden z’n orkestbanden was vergeten. Toen heb ik aangeboden om de begeleiding op m’n gitaar te doen. En dat was zo leuk dat we nu elke week een popquiz doen waarbij ik live fragmentjes speel. Het klikt gewoon heel goed met Stenders. Sterker nog: hij komt in augustus draaien op mijn bruiloft!”

Vrije natuur
Voordat Danny en zijn toekomstige bruid (model / actrice / VI-TV bardame Escha Tanihatu) het 3FM-pand binnenlopen, valt hun oog op een kikker die met gevaar voor eigen leven op de parkeerplaats zit. Het beestje wordt voorzichtig gevangen en op een veilige plek in de bosjes gezet. Maar niet voordat er een foto van deze reddingsactie is gemaakt (“Niet flitsen, dat is zielig!”) Het is een bijzonder contrast: de stoere rocker in z’n strakke pak, met gitaarkoffer, vetkuif en armen vol tattoos die zich oprecht bekommert om het lot van een klein kikkertje. “Ik vind dat zo mooi, hè. Het is ook een droom van ons om straks, ergens achteraf in Zeeland, een boerderijtje met een enorme beestenboel te hebben…”

Tegendraads
De sfeer in de radiostudio is uitgelaten. Het is vrijdagavond, het loopt tegen elf uur en de biertjes staan op tafel. Danny kruipt gelijk achter een computer om de popquiz voor te bereiden en hij neemt daarna op zijn gitaar de fragmenten door die hij straks in de uitzending zal spelen. Dat gaat op dezelfde manier als eerder die avond bij de soundcheck van VI-TV: uitermate ontspannen, maar wel net zolang tot hij helemaal tevreden is. En dan is het tijd voor een kop koffie in het rommelige 3FM-keukentje, waar Danny wat voor zich uit filosofeert. “Het is heel opvallend dat mijn pad zich vaak kruist met tegendraadse types. Johan Derksen gaat tegen de stroom in, dat geldt ook voor Rob Stenders. En ik heb net een platencontract getekend bij Excelsior Recordings, het coolste en meest eigenwijze label van Nederland waar alles ook nét even anders dan anders gaat.” Toch lijkt hij daar een vreemde eend in de bijt, tussen de ietwat zwaarmoedige en bloedserieuze artiesten als Spinvis, Tim Knol en Jacco Gardner. “Dat is ook zo, maar dit was ook weer zo’n geval waarbij alles op z’n plek viel. Mijn management had Excelsior gemaild, of we niet eens konden praten. Kregen ze binnen een uur een antwoord terug dat zij net op het punt stonden om contact met óns op te nemen! Een paar dagen later zaten we daar op kantoor en waren we er eigenlijk zo uit. Eind juni ga ik opnemen, in september komt dan de plaat uit. Daar heb ik heel veel zin in. En weet je wat het mooie is? Ik kan dat proces heel nuchter in gaan: hoge verwachtingen bij het publiek zijn er niet, want mijn vorige albums hebben ook niet veel gedaan. Dat is een lekker gevoel, wat waarschijnlijk vooral te maken heeft met ouder worden. Toen mijn eerste CD uitkwam was ik 25 en dacht ik dat ik het allemaal wel wist. Nu ben ik bijna 36 en maak ik me niet meer zo snel druk. Ik sta overal veel relaxter in. Ik weet wat ik kan, ik hoef geen concessies aan mezelf te doen en daarom voel ik nu al dat het gewoon een goed album wordt. Verdere kopzorgen zoals vroeger hoef ik niet te hebben, ik vertrouw volledig op het team van Excelsior.”

Het is tijd om de radio-uitzending in te gaan. Via geraffineerde ėėn-tweetjes met Rob Stenders werkt Danny zijn fragmentjes af, waarbij vooral zijn versie van Sonnentanz van Klangkarussell een stortvloed aan positieve Twitter-reacties oplevert. Het doet hem zichtbaar plezier. Als het radioprogramma om 1 uur is afgelopen, wandelt Danny terug naar de parkeerplaats voor de ruim twee uur durende rit naar huis. In elke hand houdt hij een grote liefde: zijn vriendin en zijn gitaar.

Over drie dagen zijn ze hier weer.

popjournalistiek

View all contributions by popjournalistiek

Similar articles

1 Comment

  1. luc krol 20/08/2013 at 14:27

    hartstikke goed verslag, johan derksen is niet de enige die al je albums heeft, wij hebben alles inclusief D.V.D.s wachten met spanning op de nieuwe c.d.succes!!!! en vr.groeten Marja en Luc.

Reageren op dit artikel?

You must be logged in to post a comment.