Alphaville

Recensie: Alphaville op Retropop: moeizame trip down memory lane

4 493

alphaville

(foto: Afke Boven)

Wat ooit begon als 80’s-feestje in de dorpsdiscotheek, is elf jaar later uitgegroeid tot één van de grootste muziekevenementen van Noord Nederland: Retropop in Emmen. Klinkende namen als Kim Wilde, 10CC en Sheila E stonden er al op het podium, en ook de line-up voor 2013 is indrukwekkend. Zo staan dit jaar onder andere Status Quo, Chic en Brainbox op het affiche. Een opvallende band die er ook tussen staat is Alphaville, de (bijna vergeten?) synthpop-band uit Duitsland.

Door René Steenbergen

Nou, Forever Young zijn ze niet bepaald gebleken, is de ietwat flauwe constatering als Alphaville om vijf uur het grote podium betreedt. Acts op dergelijke goud-van-oud evenementen zijn meestal in te delen in twee categorieën: vergane glorie en onverwachte verrassingen. Het optreden van Alphaville zit daar ergens tussenin.

Zanger Marian Gold begroet de menigte met een brede grijns en hij heeft er duidelijk veel zin in. Bij het publiek moet dat nog komen, maar wat wil je ook als er een akelige, gure wind over de festivalweide waait? Als er na twintig minuten bibberen nog steeds geen bekende Alphaville-hit gespeeld is, zoeken de eerste grote groepen bezoekers hun heil elders op het terrein, bijvoorbeeld in één van de (verwarmde!) tenten. Is het optreden dan zo slecht? Nee, dat niet. Het geluid is goed, de band speelt zich degelijk door z’n set heen en Gold is nog (bijna) net zo goed bij stem als in de glorietijd, halverwege de jaren tachtig. Hij blijft dapper contact zoeken met het publiek en het eerste vonkje slaat eindelijk over bij het intro van Big In Japan. Dit is duidelijk waar de bezoekers voor zijn gekomen. Toch dooft het vlammetje meteen als de situatie zich daarna herhaalt: er volgt weer een aantal nummers die niemand kent. Wat ook niet zo vreemd is, omdat de laatste albums van de band alleen in de Duitstalige landen werden uitgebracht. Bij Sounds Like A Melody licht de boel weer even op om vervolgens wederom in te zakken tot aan de finale. Dan gaat iedereen eindelijk los, met het luidkeels meegebrulde jeugdsentimentslied Forever Young. En juist dat jeugdsentiment, daar draait het op een festival als Retropop allemaal om.

De conclusie is dan ook dat Alphaville geen onuitwisbare indruk weet te maken. En dat lag niet aan het muzikale vakmanschap, maar op een evenement als Retropop is het spelen van drie (wereld)hits in een optreden van ruim een uur gewoon te weinig.

popjournalistiek

View all contributions by popjournalistiek

Similar articles

4 Comments

  1. Rene 05/06/2013 at 17:36

    Dit is dan mijn naamgenoot, gadverredarre wat een verhaal van iemand die denkt verstand van muziek te hebben.
    Nou wat mij betreft blijf je volgend jaar maar lekker thuis dan.
    Ik heb toch wat anders gezien en gehoord.
    Marian Gold bespeelt met zijn energie het publiek en de gitarist en de toetsenist schotelden ons prachtige klanken en effecten voor.
    Er waren vele mensen die speciaal voor deze band kwamen en het massale toegestroomde publiek genoot met volle teugen.
    Maar als band moet je dus altijd bekende nummers spelen volgens de “kenners”.
    Vergane glorie voor een band die voor de tweede keer welkom was op Retropop, dat was zeker omdat ze de eerste keer niet bevielen.
    Moet een band dan de nummers spelen die de mensen al van a tot z kennen.
    Dan heb je als band de lol er ook wel een keer vanaf als je voor de 5476 keer Forever young speelt.

    • Harry Miedema 20/08/2013 at 14:52

      Nou Rene, volgens mij moet je het verhaal nog een keer lezen: want er staat toch echt duidelijk dat het muzikaal allemaal best dik in orde was. Dat de chemie tussen publiek en band een beetje ontbrak, zo heb ik het optreden ook ervaren…

      • Rene 20/08/2013 at 16:19

        No hard feelings , jij doet je werk en ik geef mijn mening.

  2. Harry Miedema 20/08/2013 at 17:35

    Maar dat doet de recensent hierboven toch ook? Zijn mening (= beleving van het concert) delen? Volgens mij zijn jullie het er namelijk wel over eens dat het muziekaal gezien best goed was. Want dat vondt ik namelijk ook. Alleen heet het festival RETROpop en dan komen de mensen gewoon voor de muziek die ze kennen. Als dat dan maar drie of vier nummers zijn, en als het dan ook nog ‘s hartstikke koud is, tja: dan kun je er op wachten dat op een gegeven moment het veld leegloopt.En dat is precies wat ik ook zag gebeuren. Maar goed, de diehard-fans op de eerste rij hebben het waarschijnlijk anders ervaren. Zoveel mensen zoveel meningen, nietwaar? 🙂

Reageren op dit artikel?

You must be logged in to post a comment.